Mike Kelley in het Stedelijk Museum Amsterdam

Af en toe is het goed om iets totaal anders te doen dan je normaal gewend bent. Iets nieuws. Iets waar je eigenlijk niet zo gauw heen zou gaan, maar wat je wel aan het denken zet (hopelijk). Zoiets was voor mij de tentoonstelling “Retrospectief” in het Stedelijk Museum. Nog nooit was ik in dit museum geweest en nog nooit had ik, achteraf gezien, zo weinig begrepen van een tentoonstelling. Moderne kunst is sowieso niet erg aan mij besteed, maar omdat het tijdens mijn studie veel aandacht kreeg weet ik er wel het één en ander van. Toch gaat het meestal mijn begrip te boven.

Dat was nu ook het geval. Tekeningen, schilderijen, sculpturen, performances en teksten kwamen van alle kanten op me af en ik had voortdurend het gevoel nét naast de bedoeling ervan te grijpen. Wat wordt hier bedoeld? Waarom staat dit hier? Meestal haalde ik uiteindelijk mijn schouders op en liep ik naar het volgende object, waar hetzelfde ritueel zich herhaalde. Wat is dit in hemelsnaam?
Mike Kelley (1954-2012) wordt gezien als een zeer belangrijk en invloedrijk kunstenaar. Zijn werk verkent politieke en filosofische thema’s, en dit gebeurt op een rauwe, directe manier die vaak shockerend is. Er is veel naakt en de boodschap van het werk is veelal grof of ongrijpbaar. In een duistere zaal stonden grote video-installaties; verwarrende beelden en verontrustende geluiden vulden de ruimte. Gegil, gelach, schreeuwen en zingen vermengden zich tot een chaos die, in combinatie met de filmbeelden, voor een ongemakkelijke sfeer zorgden. In deze films maakte Mike Kelley scènes uit oude schooljaarboeken en kranten na, maar dan op zijn eigen, confronterende manier.

Verder verwerkte Kelley knuffelbeesten en poppen in zijn sculpturen en installaties, wat een ietwat griezelig resultaat tot gevolg had. Ook was er een installatie met de elektrische geluidjes die soms in speelgoed zitten; Kelley had deze eruit gehaald en aan een speaker verbonden. De ruimte hing vol met aan elkaar vast gemaakt speelgoed, dieren die in een kringetje waren neergezet, en een groot schilderij volgeplakt met knuffels in alle soorten en maten. Dit was interessant om te zien, maar eigenlijk vooral om te ontdekken dat er een paar beesten tussen zaten waar ik vroeger zelf ook mee gespeeld had. Niet omdat ik ineens het licht zag en dacht: “Ja, wat een goed werk. Helemaal duidelijk.”

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ook was er veel kunst gemaakt met afval. Scherven aardewerk, stukken glas en oud ijzer waren in bakken op kleur gesorteerd. In het midden stond een reus, van top tot teen beplakt met plastic en ander afgedankt materiaal. Naast deze grote installatie waren er een aantal schilderijen waarvan elke centimeter beplakt was met kleine objecten. Deze spraken mij nog het meeste aan, hoewel ik de boodschap erachter waarschijnlijk misgelopen ben. Het was vooral leuk om te kijken wat voor spulletjes er allemaal tussen zaten. De vriend waarmee ik de tentoonstelling bezocht, merkte terecht op dat hij zulke speeltjes vroeger altijd bij de tandarts kreeg. Dominostenen, buttons, armbandjes, knopen – Kelly heeft het hele doek ermee bedekt. Ditzelfde idee heeft hij toegepast met gouden en zilveren sieraden, een werk dat prachtig schitterde als je erlangs liep en het licht erop scheen.

Al met al was deze tentoonstelling vooral een verontrustende ervaring. Niet alleen door de kunstwerken zelf, die vaak dit gevoel opriepen, maar eigenlijk vooral omdat ik het idee had nog nooit zo weinig van kunst begrepen te hebben. Zelfs met enige uitleg kon ik er nog weinig mee. Natuurlijk is het niet altijd de bedoeling dat je kunst tot in detail ‘begrijpt’, en gaat het soms inderdaad meer om een gevoel of een idee. Maar zelfs dan kan ik nog niet met zekerheid zeggen wat ik van “Retrospectief” vind. Gezien de grootte van de tentoonstelling en de waardering die de kunstenaar krijgt, zal zijn werk toch een zekere bijzondere, diepere waarde hebben. Maar deze heb ik zelf dan, jammer genoeg, niet opgemerkt. Ik zal wel verkeerd gekeken hebben – geef mij maar oude kunst. Dat begrijp ik tenminste meteen.

 

~

Meer over deze tentoonstelling:

http://www.stedelijk.nl/agenda/tentoonstelling-mike-kelley?gclid=CJCzgq20mrYCFYfJtAodiHIA6Q

http://www.cultuurbewust.nl/kunst-60872-mike-kelley-stedelijk-museum-amsterdam/

http://metropolism.com/reviews/the-late-great-kelley/

http://blog.n8.nl/2013/01/04/mike-kelley-rauw-en-puur-in-het-stedelijk/

Meer over de kunstenaar:

http://www.cultuurarchief.nl/kunstenaars/mike-kelley.htm

http://en.wikipedia.org/wiki/Mike_Kelley_(artist)

 

Advertenties

Over DaniëlleSabine

Een boekenwurm die houdt van kunst en geschiedenis en daarover blogt op https://daniellesabine.wordpress.com.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Mike Kelley in het Stedelijk Museum Amsterdam

  1. Whaha, grappig geschreven! Ik vind je gevoel herkenbaar van die keer dat ik een tentoonstelling bekeek van Pushwagner. Ook allemaal van die confronterende stijl en het introducerende filmpjes op de achtergrond was ook met van die enge geluidjes. Het deed me een beetje denken aan de film van The Wall, die van Pink Floyd. Náár werd ik daarvan inderdaad. Maar ach, je hebt het nu gezien en je weet dat het niks voor jou is. Je hebt het in elk geval geprobeerd! Ik probeer ook hard objectief te kijken, na te denken over de charme die mensen erin vinden zitten. Maar ik kan me er niets bij voorstellen, eerlijk waar niet. xD

    • Precies. Ik probeer inderdaad ook altijd met een open blik te kijken, zelfs als ik al voel dat ik het niks vind. Ik wil er toch achter komen wat er nou zo goed aan is, of waarom mensen het bijzonder vinden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s